İlk Buluşma

Güneşin batmaya yakın saatlerinde, yaprakların hışırtısıyla adeta nefes alan o huzurlu site, uzun yıllar hatırlanacak bir başlangıca ev sahipliği yapmaya hazırlanıyordu. Sitenin ortasındaki geniş yeşillik alanın köşesinde, yaşlı bir çınarın gölgesine zarafetle yerleştirilmiş ahşap bank, kaderin onlara hazırladığı bu özel anı sessizce bekliyordu. Çevredeki devasa ağaçlar, sanki bu iki insanın heyecanını paylaşmak ister gibi hafif bir rüzgarla dallarını sallıyor, dünyaya karşı ördükleri kalın kabukların ardında narin birer kalp taşıyan iki yabancının, aslında birbirlerinin aynası olduğundan henüz haberleri yoktu.

Tolga, o banka doğru yürürken adımlarındaki ağırlığı korumaya çalışsa da, içindeki fırtınayı durduramıyordu. Dışarıdan bakıldığında mesafeli, hatta biraz sert hatlara sahip duruşu, aslında hayatın acımasızlıklarına karşı kuşanmış olduğu görünmez bir zırhtan ibaretti. Oysa o sert kabuğun altında, sevgiye aç, merhamet dolu ve gülümsemesi dünyaları aydınlatabilecek kadar sıcak bir ruh barındırıyordu. Yanında taşıdığı küçük poşet, bu heyecanın en somut kanıtıydı; günlerdir planladığı gibi, manavdan özenle seçtiği parlak kırmızı kirazlar duruyordu içinde.

Aynı dakikalarda, sitenin diğer ucundan yürüyerek gelen Gizem de benzer bir iç çatışma yaşıyordu. O an banka yaklaşırken kalbinin göğüs kafesini zorlayan ritmini bastırmak için derin nefesler alıyordu. Ancak o soğuk duruşun gerisinde, son derece hassas, sevgi dolu ve hayata neşeyle bakan bir iç dünya saklıydı. İkisi de birbirlerinin bu gizli yönlerini hissediyor, uzun süredir büyüttükleri bu aşkı gerçeğe dönüştürmenin eşiğinde titriyorlardı.

Ve nihayet göz göze geldiler. Tolga, ayağa kalkarak o her zamanki ciddi ifadesini hafif bir tebessümle yumuşattı. Gizem ise derin bir soluk alıp adımlarını yavaşlattı. İlk kelimeler havada asılı kalırken, aralarındaki buzlar o ilk bakışta eriyip gitti. Tolga, elindeki kirazları uzatırken sesindeki hafif titremeyi gizleyemedi: "Sana kiraz aldım, tam da sevdiğin gibi." Gizem’in yüzünde yayılan o masum gülümseme, adamın tüm endişelerini bir anda silip süpürdü. Bankta yan yana oturdular, kirazları paylaşırken hayatın ne kadar güzel olabileceğini ilk kez bu kadar derinden hissettiler.

O bankta atılan o ilk adım, sadece iki kalbin birleşmesiyle kalmadı. Bu kez mutlu bir evliliğin huzurlu akşamlarını yaşarlarken, evlerinin neşesi olan küçük kızları koşturuyordu. Ve ne zaman o bankın önünden geçseler, o ilk buluşmadaki kirazların tatlı ekşimsi lezzeti, kaderlerini birbirine bağlayan sihirli bir hatıra olarak yüzlerinde hep aynı sıcak gülümsemeyi uyandırdı.